Deel dit bericht via:

01-03-2021

Sandra

7 jaar vrijwilliger, Tele-Onthaal Antwerpen

6 weken ging het duren, heel die corona-affaire. Als we maar allemaal in ons kot bleven zou alles goed komen, beloofde de minister van Volksgezondheid. We geloofden haar, want het was ons Maggie die het zei, en bovendien hadden we allemaal de vreselijke beelden uit Italië gezien, en joegen die ons nog niet meer angst aan dan Maggie’s opgeheven vinger?

In de eerste chaotische maanden van de corona-crisis kregen we bij Tele-Onthaal vooral vragen van mensen die in paniek waren omdat ze duizend-en-een vragen hadden, over hoe dat nu zat met besmettingen en ziek worden en pure doodsangst, en niemand die een antwoord wist.

Ook de experts niet die zich tot doemberichten en nog meer paniekzaaierij beperkten.

We hoorden hartverscheurende verhalen van familieleden die geen afscheid mochten nemen van stervende ouders. Of hoogbejaarden die in allerijl met een tablet en internet moesten leren werken om nog enig contact te kunnen onderhouden met de buitenwereld. En velen die zich opeens afvroegen of ze wel in hun relatie moesten blijven?

Tele-Onthaal luisterde naar de verhalen, naar de paniek, naar de angst, naar de onzekerheid. Terwijl wij niet meer wisten dan al die geleerde koppen, en zo onze eigen angsten en onzekerheden hadden. Toch slaagden we erin om bellers een hart onder de riem te steken, moed in te spreken, hun eigen kracht te laten ontdekken, soms zelfs een glimlach te ontlokken.

En daar zelf kracht uit te putten om door te gaan en niet af en toe hartgrondig foert te zeggen tegen alles en iedereen (hoe vaak we daar ook reden of goesting voor hadden). In de wetenschap dat we nodig waren, dat we een dijk tegen de paniek konden opwerpen, dat we, hoe machteloos we ons soms ook voelden, toch een verschil konden maken.

Ondanks de tsunami aan telefoontjes met hoog oplaaiende emoties, de vele collega’s die we tijdelijk moesten missen, de tranen en de wanhoop in al die stemmen.

En toen werd stilaan duidelijk dat deze crisis niet zo snel zou overwaaien als iedereen gehoopt had. Maggie verdween uit beeld, maar niet de angst of de onzekerheid.

Toen de economie begon te slabakken werden veel gezinnen ook nog eens geconfronteerd met financiële en jobonzekerheid. Met nog meer stress. Die nog toenam bij wie moest thuiswerken terwijl de kinderen ook thuis zaten en zich verveelden.

Was het echt een wonder dat het deksel meer dan eens van de pan vloog?

De angst voor het virus veranderde gaandeweg in een veelkoppig monster dat in alle regionen van de samenleving steeds meer slachtoffers begon te maken.

We hoorden hoe ze gezelschap kreeg: toenemende eenzaamheid, chronisch zieken die dagen, weken geen mens zagen en wegkwijnden in hun kot, verslaafden die zonder hun netwerk hervielen, een pak nieuwe verslaafden erbij, meer familiaal geweld, relaties die op springen stonden doordat men voortdurend op elkaars lip zat, faillissementen, en wie kan zeggen hoeveel meer zelfmoorden er tot nu toe geweest zijn?

Het typische van een crisis is dat contouren scherper worden, kleuren feller, en emoties intenser. Zo ook bij ons als vrijwilligers.

We hebben gevloekt als we vonden dat we tekortschoten, geweend als de niet aflatende stroom ellende ons te veel werd, maar we hebben ook geleerd om er nog meer te zijn voor elkaar als het moeilijk is, èn hoe immens waardevol humor en troostende woorden kunnen zijn.

Wij zijn sterker en beter geworden in deze crisis, want een crisis maakt niet alleen het ergste, maar ook het beste wakker in mensen.En aan het beste is nu, meer dan ooit, behoefte.

*Om de anonimiteit van oproeper én vrijwilliger te bewaren, werden alle herkenbare of gevoelige gegevens in deze getuigenis weggelaten, aangepast of veranderd. Elke gelijkenis met bestaande personen of gebeurtenissen berust op louter toeval.
>